Inne państwa europejskie w XVII wieku
Nie wszystkie państwa europejskie były w ówczesnym czasie monarchiami. Kantony szwajcarskie, zrzeszone w związku, w 1499 roku wywalczyły pełną niezależność, uznaną przez cesarza podpisaniem pokoju w Bazylei. Święte Cesarstwo, rządzone przez dynastię Habsburgów, składało się z ponad 300 państw, w tym monarchii, na przykład Bawarii, Saksonii, Prus, oraz z miast jak Hamburg lub Brema. Władzę bezpośrednią, znacznie większą, dzierżyli Habsburgowie w Austrii, czechach i na Węgrzech. Monarchia absolutna nie przyjęła się w Niderlandach, gdzie potęga handlowa w kraju pozwoliła odgrywać rolę polityczną bogatemu mieszczaństwu. W 1566 roku Holendrzy zbuntowali się przeciwko władzy Hiszpanów i po długotrwałej walce siedem prowincji uzyskało w 1648 roku niepodległość i zostały nazwane Republiką Zjednoczonych Prowincji Niderlandów. W 1648 doszło do podpisania traktatu westfalskiego, który zakończył trwające w Europie walki. Czyli wojnę trzydziestoletnią. Przeciwnikami w tej walce było Święte Cesarstwo Rzymskie Narodu niemieckiego rządzone przez Habsburgów, a z drugiej Dania, Szwecja i Francja. Traktat ten zobowiązał Habsburgów do uznania, że państwa niemieckie Świętego Cesarstwa będą jeszcze bardziej niezależne niż przed wojną trzydziestoletnią.