Wojny religijne i reformacja
W 1517 roku zakonnik niemiecki, Marcin Luter, zainicjował ruch reformatorski, który w bardzo szybkim tempie ogarnął tereny Świętego Cesarstwa a potem większą część Europy. Powstało nowe wyznanie chrześcijańskie-protestantyzm. Przeciwstawiało się ono władzy kościoła katolickiego. Papież rozumiejąc konieczność uzdrowienia sytuacji zwołał zgromadzenie biskupów katolickich. Miało to miejsce w Trydencie. Zgromadzenie to zdecydowało o reformie kościoła, która znana jest jako kontrreformacja. Miało to być one zaawansowane odrodzenie katolicyzmu. Zmianom w świecie chrześcijańskim towarzyszyły zacięte walki pomiędzy zwolennikami obu kierunków. Zjednoczone pod berłem Karola V Święte Cesarstwo uległo podziałowi pomiędzy katolików i protestantów. Właśnie z tego powodu wybuchła wojna domowa, która została zakończona pokojem w Augsburgu, w 1555 roku. Jednakże na przykład we Francji, protestantyzm głoszony przez Jana Kalwina znajdował rzesze zwolenników. Doszło do tego, że konflikty religijne rozdarły królestwo. Katolicy i protestanci walczyli ze sobą, aby narzucić sobie wzajemnie swoją wiarę. W Anglii król Henryk VIII na skutek osobistego konfliktu z papieżem ogłosił się głową kościoła anglikańskiego.